Przecinarki.net

Jeżeli narzędzie o kształcie klina zostanie ustawione tak, jak to przedstawiono na rys. 3-36a, to pod wpływem siły nacisku lub uderzenia klin zagłębi się w materiał, rozdzielając go w miejscu przecinanym. Jeżeli natomiast przecinak zostanie ustawiony względem powierzchni pod pewnym kątem (rys. 3-36b), to siła F działając wzdłuż osi przecinaka rozłoży się na dwie siły składowe: N i S.

Kąt 6 (delta) równy sumie kątów przyłożenia i ostrza nazywa się kątem skrawania. Powierzchnia klina.przecinaka zwrócona do materiału nazywa się powierzchnią przyłożenia, natomiast powierzchnia klina, po której zsuwają się wióry, nazywa się powierzchnia natarcia. Kąt y (gamma) zawarty między powierzchnią natarcia a prostopadłą do powierzchni skrawania nazywa się kątem natarcia.

Trzeba pamiętać, że im mniejszy jest kąt ostrza P, tym łatwiej narzędzie zagłębia się w materiał. Kąt przyłożenia a powinien być taki, żeby tarcie o powierzchnię skrawania było jak najmniejsze. Im kąt skrawania d jest większy i bardziej zbliża się do kąta prostego, tym trudniej ostrze narzędzia zagłębia się w materiał.